ابزارهای مولد تولید متن، کد و خلاصه را ارزان و سریع کرده‌اند. اما سرعت تولید با سرعت فهمیدن یکی نیست. اگر خروجی را وارد کار کنیم بی‌آنکه بتوانیم فرض‌ها و پیامدهایش را توضیح دهیم، ممکن است چیزی شبیه بدهی دانشی جمع شود: کار امروز جلو می‌رود و پرسش‌های حل‌نشده به آینده منتقل می‌شوند.
این ایده در یک دیدگاه پژوهشی تازه مطرح شده است. فعلاً نباید آن را شاخصی تثبیت‌شده یا عددی دقیق برای سنجش کیفیت دانست؛ بیشتر لنزی است برای دیدن فاصلهٔ میان تولید و فهم. چنین فاصله‌ای ممکن است در مستندسازی، تصمیم‌گیری یا نگهداری سامانه خودش را نشان دهد.
برای من پرسش عملی این نیست که استفاده از ابزار را متوقف کنیم. بهتر است بپرسیم چه کسی خروجی را بازبینی می‌کند، چه فرض‌هایی باید ثبت شوند و آیا تیم می‌تواند بعداً کار را توضیح دهد یا تغییرش دهد. گاهی چند دقیقه برای فهمیدن، از چند ساعت دوباره‌کاری کم‌هزینه‌تر است.