بسیاری از ابزارهای سلامت طوری طراحی می‌شوند که انگار اینترنت همیشه در دسترس است. در عمل، شبکه ممکن است کند یا قطع شود؛ اگر داده در همان لحظه ذخیره نشود، کاربر نمی‌داند اطلاعاتش مانده یا از دست رفته است.
یک مطالعهٔ امکان‌سنجی در دو مرکز کم‌منبع، استفاده از پروندهٔ سلامت آفلاین‌محور را بررسی کرد. نتیجه امیدوارکننده بود، اما محدودیت هم داشت: همگام‌سازی چند مرحله‌ای و اتصال ناپایدار مشکل‌ساز شدند. این تجربه را نمی‌توان بی‌واسطه به هر درمانگاه یا داروخانه تعمیم داد.
طراحی خوب باید وضعیت را واضح بگوید: ذخیرهٔ محلی، در صف ارسال، همگام‌شده یا نیازمند رسیدگی. پس از اتصال دوباره هم نباید یک تغییر دو بار ثبت شود. تاب‌آوری شبکه بخشی از تجربهٔ کاربر است، نه موضوعی که فقط تیم فنی ببیند.