شفافیت درونی مدل‌های بزرگ دشوار است؛ با این حال، شاید برای ارزیابی هر پاسخ لازم نباشد همهٔ سازوکارهای درونی را ببینیم. یک پیش‌چاپ تازه، مسئله را شبیه تعامل میان ارائه‌کنندهٔ یک ادعا و انسانی می‌بیند که می‌خواهد آن را بررسی کند.
در این نگاه، مدل باید شواهد یا گام‌هایی فراهم کند که انسان بتواند ارزیابی کند. اما «قابل بررسی بودن» رایگان نیست: پرسش‌های دشوار، زمان و توجه می‌خواهند و انسان هم محدودیت شناختی و خستگی دارد. نتیجهٔ نظری مقاله به فرض‌های چارچوب وابسته است.
برای استفادهٔ عملی، از این ایده باید پرسید: چه چیزی را می‌توان بررسی کرد، بررسی چقدر وقت می‌گیرد و چه کسی مسئول آن است؟ یک پاسخِ ظاهراً قابل‌توضیح، به‌تنهایی گواه درست‌بودن نیست. کیفیتِ سازوکار وارسی باید جدا از کیفیتِ خود پاسخ سنجیده شود.