در گفت‌وگو، پاسخ خوب فقط به پرسش وابسته نیست؛ به این هم بستگی دارد که طرف مقابل چه می‌داند، چه چیزی برایش مبهم است و قدم بعدی را چطور می‌بیند. این ظرفیت را گاهی «مدل‌سازی ذهن کاربر» می‌نامند، اما این عبارت نباید با دسترسی واقعی به ذهن اشتباه گرفته شود.
پیش‌چاپ Mind2Dialogue روشی را بررسی می‌کند که در آن حالت‌های پنهان و شبیه‌سازی‌شدهٔ کاربر به‌عنوان راهنمای آموزشی در اختیار مدل قرار می‌گیرند. نویسندگان در تکالیف طراحی‌شده بهبود گزارش می‌کنند. نتیجه به همان داده‌ها و معیارها محدود است و نشان نمی‌دهد مدل واقعاً باور یا نیت فرد را می‌خواند.
گام بعدی باید سنجشِ کالیبراسیون و آزمون با کاربران واقعی در شرایط گوناگون باشد. اگر سامانه دربارهٔ دانسته‌های کاربر حدس بزند، باید بتواند عدم‌قطعیتش را نشان دهد و فرصت اصلاح بدهد. این حوزه برای طراحی تجربهٔ کاربری جالب است، اما اعتماد نباید از یک برچسب جذاب جلوتر برود.